Bir gün duvardaki çatlaklara sığmaz oldu evlerden ırak sessizliğim... Dönüp aynadaki kendime iki çift söz söyledim: Kime karşı gelmem gerekir? Benzerlerime mi, benzemezlerime mi? Kendime söyleyemediğim her şeyi aynadaki kendime söylerdim, zaten oldum olası bu absürtlük peşimi
bırakmadı. Bir de eril hayal kırıklıklarım. Yaşam kimden ibaret? Melislerden mi, erillerden mi ya da her ikisinden veya hiçbirinden...
Tüm bu sorguda duyarsızlaşıp burun direklerimizi asmamız riyakârlığımızdandır. ...